Eind december 2012 heeft Studio Obruni haar taak volbracht. Het team heeft diverse eindproducten opgeleverd en heeft daar met veel plezier aangewerkt!

 

De eindpresentatie op het nieuwe kantoor van Plan Nederland was een succes, er werd enthousiast en nieuwsgierig gereageerd.

 

Het campagneplan van The Road to Happiness ligt klaar voor het volgende studententeam van de HKU. In maart 2013 zal de campagne op volle toeren gaan draaien en wij hopen dat dit gaat bijdragen aan de toekomst van jonge vrouwen in ontwikkelingslanden. En dan in het speciaal in Ghana!

 

Via www.mtv.nl/plan is The Road To Happiness te volgen.

en natuurlijk ook via https://www.facebook.com/PlanYouthNL

 

Wij hebben enorm veel geleerd van dit project en kijken er met heel veel plezier en trots op terug.

Groetjes Astrid, Ankie, Bas, Eline, Eva, Floortje, Gwen, Ruben, Teun en Vicent.

 

December 10, 2012 Column, Main Story

strategy-fish-400x252

Naast alle productionele ontwikkelingen van de creatievelingen binnen Studio Obruni heeft de managementkant ook niet stil gezeten sinds de tussentijdsevaluatie. Met alle acht handen is de feedback opgepakt en is er hard gewerkt aan de onderbouwing van de campagne; de strategie! Dit zal de basis worden van de gehele campagne en geeft zowel ons als de opdrachtgever veel inzichten in de gemaakte keuzes. Om de leken onder ons wat meer inzicht te geven in onze bezigheden, hieronder een korte uitleg van de diverse onderdelen.

 

De strategie bestaat uit drie delen:

 

Strategisch startpunt

Daarin onderzoek je de startpositie van een project/organisatie! Het geeft inzicht in de opdrachtgever, de opdracht, doelgroep, en het team Studio Obruni.

 

Strategische analyse

Daarna is het belangrijk om zowel de externe als interne omgeving te verkennen.

Externe analyse; inzicht in de markt, en de invloeden van buiten af op de organisatie. Bijvoorbeeld de concurrenten en huidige trends die spelen in de maatschappij.

Interne analyse, aan de hand van de SWOT methode.

 

Strategieontwikkeling

Hierin komt al het onderzoek bij elkaar en worden de verkregen inzichten weergegeven om zo tot een strategie te komen en het operationele gedeelte te schrijven.

 

 

Op dit moment zijn we druk bezig met het afronden van het strategische verslag en het ontwikkelen van het campagne-plan. Dankzij het strategische verslag kunnen we alle gemaakte keuzes onderbouwen en beargumenteren met feiten en theorieën. Dit geeft ons, managers, een goed beeld van; “waar zijn we nu eigenlijk allemaal mee bezig”. Vier uur cup-a-soep! Dat is bovendien onze nieuwe aanwinst in het creative lab van Studio Obruni, kom er gezellig een drinken 2e etage KTM faculteit ;)

 

November 23, 2012 Column

image60

Aangezien de game nu grote stappen vooruit maakt qua design en het stijlonderzoek bijna af is, was het een logische volgende stap om een artist te vinden die ons kon helpen met de visualisatie van het spel. Dit is vooral belangrijk voor de overdracht van de game aan het externe game bedrijf die het zal ontwikkelen.

 

We begonnen met het bekijken van portfolio’s van tweedejaars die Game Art studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Onze enige strenge randvoorwaarde was dat de stijl er cartoony-achtig uit moest zien.
We kwamen terecht op een portfolio website met verbluffende mooie tekeningen. Vooral zijn brush-, texture-, en kleurgebruik waren wij zeer van onder de indruk. Zijn stijl straalde uit waar wij naar op zoek waren: stoer, kleurrijk, ongepolijst en cartoony in een zekere zin. Een andere reden dat zijn stijl ons zo aansprak, was dat het af en toe veel weg heeft van de Ghanese schilderijen die wij hebben gezien: veel dikke klodders verf, kleurrijk en duidelijke penseelstreken.

 

Na een korte zoektocht hadden we hem in het gebouw gevonden en uitgenodigd voor een gesprek later op de dag. Dit gesprek verliep goed: hij ging akkoord met ons te helpen, en de afspraken die gemaakt waren zijn:

 

  • Wij leveren hem een asset list in de vorm van een MoSCoW, waarbij hij vooraf aangeeft wat hem gaat lukken en wat niet
  • We hebben contact via de mail en telefoon: elke week bespreken we de vooruitgang van de art 2 keer formeel
  • Er zal een andere dropbox (naast de huidige) komen waar alle art van sketch tot final version in gedropped zal worden door hem

 

Op deze manier kunnen wij testen of de stijl die wij voor ogen hebben de doelgroep zal aanspreken, en kunnen wij duidelijk communiceren met het externe game bedrijf hoe wij de stijl voor ogen zien.

 

En ja, de tekening bovenaan deze post heeft hij gemaakt! Zie hier een paar anderen van zijn werk.

 


  

November 21, 2012 Main Story

goalgametilesblog

Er is veel veranderd aan het spelconcept sinds we in Ghana zijn geweest. In een paar dagen tijd waren we in staat om het spel duidelijker te vormen en ook een doel te geven game-wise gezien. Dit is een beknopte omschrijving van het spelconcept op het moment:

 

‘Markt’ is een online social game die draait om de arbeidspositie van jonge vrouwen in ontwikkelingslanden (Ghana). Het richt zich op de keuzeomstandigheden en –mogelijkheden van deze vrouwen. De speler bestuurt een avatar die van het noorden naar de grote stad Accra is gemigreerd, op zoek naar werk en geluk. Ze eindigt echter als een trader en heeft een hard bestaan.

Door in de huid te kruipen van de avatar die een echte jonge Ghanese vrouw uit het noorden representeert krijgt de speler inzicht in haar omstandigheden en keuzemogelijkheden. Doordat ze nu zelf in de arbeidspositie is gezet aan de hand van een spelwereld die de werkelijkheid speels reflecteert. Het doel is om een letterlijke weg naar geluk af te bouwen aan de hand van het verzamelen of winnen van stenen.

 

Randvoorwaarden aan gameconcept
De randvoorwaarden die het conceptteam heeft gesteld aan de game, zijn:

  • Simpel
    Het spel dient een lage drempel te hebben, zodat er een grotere kans is dat iedereen het spel begrijpt en kan spelen. Ook is dit een genre, casual (simpele) games, dat de doelgroep zeer aanspreekt.
  • Informatief
    Aangezien er een probleem wordt aangekaart in het spel is het belangrijk dat er correcte informatie wordt overgedragen aan de speler. Spelenderwijs zullen ze leren over de arbeidspositie van de meisjes en hun omgeving in de grote stad.
  • Fun
    Naast het feit dat het spel informatief moet zijn en de spelers wat bijleert moet het ook leuk zijn om te spelen, een factor waar op gelet zal worden tijdens het ontwerpen. Er moet een spelelement in het spel zitten die ervoor zorgt dat spelers het leuk genoeg vinden om vaker te spelen.
  • Social
    Social games zijn de trend van nu: spellen zoals Wordfeud en Draw Something zijn heel erg populair. Social games worden makkelijker verspreid onder sociale kringen omdat het andere mensen vereist om te spelen en vooral om de spelprestatie te versnellen. Hierdoor zal er een groter bereik gehaald worden dan wanneer het zou gaan om een single player game.
  • Heldere boodschap
    De boodschap van de campagne moet weerklinken in het spel. Het liefst is deze boodschap al gelijk duidelijk: het is niet de bedoeling dat een speler pas na vier dagen spelen door begint te krijgen waar de campagne en het spel om draaien. Het spel moet dus zodanig ruimte bieden om deze boodschap helder over te dragen aan de speler.

 

Belangrijkste ontwerpkeuzes
We wisten nu wat wij in de game terug wilden gaan zien, maar er was nog een andere overduidelijke randvoorwaarde die nog niet was geimplementeerd: the Road to Happiness. Er was lang gebrainstormd over hoe dit in het spel verwerkt zou kunnen worden.
Er moest uiteindelijk een duidelijke aansluiting komen tussen de game en de campagne, zodat het allemaal een geheel wordt.

 

De boodschap van de campagne is: “Iedereen is op zoek naar geluk, maar de omstandigheden in Ghana bieden soms geen weg naar geluk.”. De focus ligt op de keuzeomstandigheden van de Ghanese jonge vrouwen. Het is belangrijk dat deze boodschap overkomt in het spel. Dit is uiteindelijk verwerkt door de speler zelf moeilijke relevante keuzes te laten maken, die staan voor keuzes die in Ghana echt worden gemaakt. Wij hebben ervoor gekozen om de opties “eten” en “slapen” te gebruiken.
Daarnaast was het een puntje dat ook the Road to Happiness, het concept en de naam, terug zou komen in het spel. Dit was lastig, want zodra er realistische acties in het spel gestopt worden die de speler laten levelen of happiness laten behalen, wij oplossingen impliceren. Dit is erg misleidend tegenover de doelgroep. Daarnaast zou de boodschap niet goed overkomen, doordat we het probleem in het spel ‘oplossen’. De doelgroep zal dan denken: “Oh blijkbaar is het makkelijk opgelost, wat is het  hele probleem dan?”
Daarom is er uiteindelijk voor gekozen om de weg naar geluk erg letterlijk te nemen. Op deze manier zijn wij de dans ontsprongen en hebben we geen problemen met oplossingen die zouden impliceren dat de problematiek die wij in het licht zetten makkelijk op te lossen is. Het resultaat is een weg die aan de hand van stenen afgebouwd moet worden, met als eindbestemming: happiness.

 

De stenen die de weg naar geluk af zullen bouwen kunnen verzameld/gewonnen worden. Verzamelen gaat via acties zoals stenen ontvangen van andere spelers en het geluk van de familie van de avatar hooghouden. Dit zijn twee significante elementen in het spel die de benodigde interactie tussen spelers benadrukt en spelers kan stimuleren om meer vrienden uit te nodigen zodat ze sneller meer stenen ontvangen. Een indicatie van het geluk van de familie was een belangrijke toevoeging voor ons, omdat het uitlegt, maar ook de speler eraan herinnert waarom de avatar in Accra zit. Het zal soms ook nodig zijn om geld te sturen naar hen, wat niet altijd haalbaar zal zijn. Zolang de familie tevreden gehouden wordt, ontvangt de speler daar symbolisch een steen voor: als ze in het rood staan, moeten er stenen ingeleverd worden. Een steen staat voor vooruitgang op de road to happiness: een positieve gebeurtenis. Zodra de avatar minder geluk heeft in haar leven, levert ze symbolisch stenen in: haar road to happiness vervolgt zich uiteraard niet als zij een tegenslag meemaakt.
Wij hebben ervoor gekozen om familie duidelijk te benadrukken, omdat familie een grote rol speelt in de levens van jonge Ghanese vrouwen. Er zijn veel gevallen waarin een meisje naar de grote stad vertrekt, omdat ze geld moet/wilt verdienen voor haar familie. Zodra ze in de stad aankomt merkt ze dat het een hard bestaan is, en moet ze ook geld verdienen om te overleven elke dag. Deze realiteit hebben wij in het spel gestopt. Hierdoor zal de speler spelenderwijs leren over de daadwerkelijke situatie van deze jonge vrouwen in Accra.

 

De reden dat het hele spel in de eerste instantie zich op een markt en daar omheen afspeelt, is omdat deze setting het meest logisch naar voren kwam voor ons: het is namelijk de letterlijke arbeidspositie van de besproken jonge vrouwen die de problematiek het beste kan uitleggen dan wanneer we het proberen over te brengen in een ourwoud of in het noorden van Ghana.

November 20, 2012 Main Story

foto streamspot_klein

Net als bij veel creatieve processen heeft het bedenken ervan vaak veel tijd nodig, de ene keer iets meer dan de andere. Het bedenken van de streamspot was zo’n lang proces.

 

De streamspot moest zo gemaakt worden dat het in 15-30 seconden een duidelijk en helder handelingsperspectief overbrengt. Het handelingsperspectief; Dé game spelen! Er was echter een groot probleem bij het bedenken van de streamspot. De game was er nog niet. Sterker nog, hij moest nog bedacht worden. We zaten dus letterlijk met de handen in de haren. Hoe ga je een streamspot maken zonder dat het onderwerp er is?

 

Toch moest hij gemaakt worden. We hadden maar een beperkte tijd in Ghana om te draaien. En een ding was zeker; de streamspot moest hier echt opgenomen worden.

 

Om het voor ons wat behapbaarder te maken hebben we er voor gekozen om in de streamspot niet alleen de game aan te prijzen maar tegelijkertijd ook een teaser te maken voor de gehele campagne. Hier was al veel meer over bekend dus hadden we meer houvast. Met de volgende punten gingen we aan de slag:

  • Arbeidspositie vrouw moet duidelijk naar voren komen
  • Spraakmakend, niet te plat/grof (moet goed aanslaan bij MTV + doelgroep)
  • Productioneel haalbaar (Een ferrari is niet echt heel makkelijk te regelen in Ghana…)
  • Keuze mogelijkheden moeten duidelijk naar voren komen

 

Het idee!
Daarmee kwam ik op het idee om letterlijk een werkende vrouw (de arbeidspositie) op de markt te laten zien, waarmee het niet goed gaat, en dat deze vrouw/dit meisje voor een duidelijk keuze moment in haar leven komt te staan, een arm leven op de markt of werken aan een betere toekomst. Het leuke hieraan was dat op het moment dat ik dit idee aan Bas vertelde hij precies zo’n situatie (van een meisje werkende op de markt) als idee had voor een timelapse shot. Hij wilde een meisje stil laten staan op de markt zodat alle andere mensen snel om haar heen zouden krioelen. Alleen zat daar nog geen verhaal bij, maar dat kon ik dan weer aanvullen. Dus dit sloot wonderlijk genoeg dus perfect op elkaar aan! En in de game speelt het belangrijkste onderdeel zich ook op de markt af, dus daardoor werd het helemaal een geheel.

 

De productie
De uitvoering van de streamspot had nog wel wat voeten in de aarde, omdat het toch erg lastig blijkt om goede afspraken met Ghanese te kunnen maken. De dag dat we via via de acteurs zouden ontmoeten en casten was er uiteindelijk niemand terwijl we toch een hele dag kwijt waren en op de draaidag zelf kwam er de eerste 3uur niemand opdagen, waardoor ik toch wel lichtelijk zenuwachtig was of het allemaal wel zou gaan lukken. Uiteindelijk waren ze er dan toch. Met de juiste spullen en kleding, dat was weer een meevaller. Wat daarop weer tegen viel was de locatie die we hadden uitgezocht. De dag ervoor was de markt vol en druk (precies wat we wilde), maar toen we aankwamen was de markt veel te stil en rustig voor de situatie die we wilde creëren. We wilde nog bijna weggaan om iets anders te zoeken, maar we waren ondertussen zo veel tijd kwijt geraakt met het wachten op alle acteurs, dat we het er toch maar mee hebben gedaan. Met uitzondering van de vele irritante auto’s die onze opnames steeds verstoorde, was dit uiteindelijk toch een goede keuze. We hebben het er maar mee gedaan. Roeien met de riemen die je hebt zeggen we dan maar. Het was ook nog eens een van de warmste dagen, waardoor de opnames ook nog eens vermoeilijkt werden. Daarnaast begonnen de acteurs bij het eerste shot al te klagen over van alles en nog wat (ze wilde meer geld, naar huis, ze waren moe etc.), daardoor kostte het mij erg veel energie om ze enthousiast te houden, want zo moeilijk was het echt allemaal niet. Ze maakte het voor zichzelf alleen maar moeilijk. Zulke ongemotiveerde acteurs had ik nog nooit meegemaakt als regisseuse, en dat terwijl ze ook nog veel betaald kregen voor leuk werk. Dat begreep ik eerlijk gezegd niet goed. Een zeer groot verschil met Nederland bijvoorbeeld, waar de meeste een moord doen om (gratis) voor de camera te verschijnen.

 

Gelukkig moest het meisje wat Kayayo (de hoofdrol) speelde het overgrote deel van de opnames geïrriteerd/ongelukkig kijken, wat ze precies op dat moment ook was. Dus dat scheelde weer. We waren allemaal blij dat de dag er op zat en iedereen had dan ook een voldaan gevoel.

 

Er is een leuke making-off gemaakt voor wie ons in actie wil zien. Bas en ik zijn nu de puntjes op de i aan het zetten voor het afronden van de montage van dit alles.
En als we een goede sounddesigner hebben gevonden kunnen we pas echt laten zien hoe spannend het allemaal geworden is!

Groetjes Floortje

November 19, 2012 Main Story

 

Zoals de meesten al wel weten is de gehele groep alweer een week terug uit Ghana!! Afgelopen Maandag hebben we de de-brief gepresenteerd bij Plan Nederland om te vertellen wat wij zoal gedaan hebben in Ghana en welke kant het op gaat met het project. Ofwel een korte wrap-up van wat we tot nu toe hebben gedaan. Om het geheel een beetje goed over te brengen hadden we een mooie presentatie gemaakt. De presentatie ging hartstikke goed! We hebben het gevoel dat we duidelijk en helder onze boodschap over konden brengen en dat we met een goed concept nu de volgende stappen kunnen zetten!

  • Campagne
  • Veldonderzoek
  • Veranderingen concept
  • Game concept
  • Media invulling
Bovenstaande onderwerpen zijn in de  presentatie naar voren gekomen. Wat is het algemene idee van de campagne, waar gaat hij over, voor wie is hij bedoeld, en hoe gaan we deze doelgroep bereiken? Het veldonderzoek ging over wat wij gedaan hebben in Ghana en de inzichten en leerpunten die daaruit zijn voortgekomen. Natuurlijk stond ons initiële concept niet meer helemaal overeind dus hebben we deze veranderingen nog even onderbouwd. We hebben het game concept uitgelegd; en ze hebben er zelfs een prototype van kunnen spelen (wat ze erg leuk vonden!). Als laatste is de media invulling met Plan besproken en is er een sfeer filmpje van onze reis naar Ghana getoond, deze is bovenaan de post te zien!!
Er waren nog een aantal vragen vanuit Plan naar aanleiding van onze presentatie:
  • Hoe wordt/blijft de campagne één geheel?
  • Hoe gaan we jongens benaderen als je alleen maar met een meisje kan spelen in de game? Vinden zij dit wel leuk?
  • De campagne naam is Road to Happiness, dit insinueert dat er een einde is. Dit zien we niet terug in de Game? Hoe gaat dit hierin terugkomen?
  • Wat triggert jongeren om het spel te gaan spelen?
  • Waarom zullen jongeren elkaar uitnodigen om het spel te spelen? Minder kans op prijs.
  • Goed dat jullie zoveel gaan playtesten met de doelgroep.
  • De naam “The Road to Happiness” is erg goed en we denken dat we deze de komende drie jaar als paraplu voor de campagne goed kunnen gebruiken.
  • Waarom willen jongeren een reis naar Ghana winnen?
De feedback die we hebben ontvangen waren we ons zelf al goed van bewust en ook mee bezig, maar het is altijd fijn om vanuit de opdrachtgever nog even met de neus op de feiten gedrukt te worden. Fijn om met mensen te praten die je gedachtes even op een ander been kunnen zetten en je op een andere manier naar de opdracht laten kijken! Al met al een geslaagde middag.

 

November 13, 2012 Column

like_dislike_578

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afgelopen week was het moment aangebroken voor de tussentijdse beoordeling van de KE-studenten. Zeer benieuwd zaten we met z’n allen om de tafel. Wat zouden Irene en Barbara denken en vinden? Lastig om in te schatten! Zo veel getypt werk, waar we toch in horen uit te blinken als KE’ers, hebben ze nog niet van ons gezien. De beoordeling bestond uit een hoop vragen vanuit de begeleiders en veel uitleg vanuit onze kant. Vragen over hoe wij dit project ervaren, hoe we de feedback van de opdrachtgever hebben ontvangen en hoe we nu bezig zijn met het ontwikkelen van een campagne strategie.

 

Wat het voor Barbara en Irene moeilijk maakte om ons te beoordelen, is dat we nog niet veel geschreven werk en definitieve documenten hebben afgeleverd. Binnen het team werken we hecht samen en spreken we elkaar elke dag over belangrijke zaken. Dit werken we voor onszelf uit, maar deelden we niet genoeg met onze begeleiders. Hierdoor weten zij niet altijd op de hoogte van onze ontwikkeling. Dit had tot gevolg dat er een aantal vraagtekens en mogelijke kleine zorgen over de vordering waren ontstaan; wat zijn jullie aan het doen?! Gelukkig hebben we dit allemaal haarfijn uit kunnen leggen, waardoor de rust is wedergekeerd en wij nu weten waarin we onszelf kunnen verbeteren.

 

Ons team is gewend om met de ‘tip en top’ te beoordelen; wat gaat er goed en wat kan er beter? Barbara en Irene hadden dan niet letterlijk deze strategie overgenomen, maar aan het eind van de beoordeling konden wij toch wel een sterke tip en top er uit vissen. De tip die wij hebben meegekregen, is om onze ontwikkelingen meer te delen door alles op papier te gaan zetten. Met als belangrijkste element de campagne strategie. Een element waar we al sinds onze terugkomst mee in de weer zijn, en wat een lastig en complex begrip is. Aan ons nu de taak om hier meer grip op te krijgen en deze strategie snel te formuleren, zodat alle elementen van de campagne hieronder kunnen worden ontworpen.

Onze top was de samenwerking met ons team. Voor zowel de samenwerking binnen het KE-team als onze samenwerking met het KMT-team hebben we een 8+ gekregen. Een zeer mooi cijfer wat duidelijk onze top bekroont. We zijn een sterk en hecht team geworden, dat goed samenwerkt. Naar ons idee is dit een van de belangrijkste onderdelen die je nodig hebt voor een geweldig eindproduct.

 

De tussenstand:

- Een 6.9 gemiddeld voor de tussentijdse beoordeling;

- Een 8+ voor het leukste en meest liefdevolle team;

- Eindelijk een heerlijk samensmeltingsdiner in het vooruitzicht.

Ja, want vanavond is het zo ver. Dan zit het gehele team weer samen in Nederland aan de eettafel, zoals tijdens onze mooie tijd in Ghana, proostend op ons team. Studio-Obruni gaat knallen! <3

November 5, 2012 Main Story

Op 21 oktober 2012 werden de stemmen van de leden van Studio Obruni in heel Tumu en rondom gehoord dankzij de Afrikaanse radiogolven. Dit radio interview was geregeld door Plan, die het lokale radiostation heeft gesteund in hun stichting. We hebben het gehad over ons project en over onze ervaringen in Ghana. Luister hier naar het gehele interview!

linkje naar radio interview

November 4, 2012 Main Story

tumu_road

 

Tumu is een klein dorpje met een paar duizend inwoners, het ligt in het noorden van Ghana. Ongeveer zo’n 3 uur rijden vanaf Wa, een kleine stad in het noorden. Met 3 uur rijden bedoel ik 3 uur rijden over een zandweggetje. In Nederland zou je er niet eens een uur over doen.

 

Tumu is rustig in tegenstelling tot Accra, de grote stad. Er rijden bijna geen toeterende auto’s rond, je wordt er niet om de 5 seconden vastgeklampt om het een of ander te kopen. Gewoon even rust, dat kan ook geen kwaad. We hebben heel wat gedaan in Tumu, maar wat mij het meest bij is gebleven is de Home Stay.

 

**

 

Ik mocht bij Kashifa slapen, een meisje. Best zenuwachtig was ik wel, tot nu toe waren we als groep nog nooit uit elkaar gegaan ennu moest ik ineens met een meisje mee dat ik niet ken in een dorpje waar ik net was. Maar ach, je laat het dan maar over je heen komen. We raakte al gauw aan de praat over waar ze woonde. Ze woont bij haar Opa. Best wel gek, kun jij je indenken dat je bij je Opa woont? Ik probeerde haar uit te leggen wat wij met oude mensen doen, ze wegstoppen in een bejaardentehuis. En net zoals ik er niet bij kan dat je bij je opa woont, kon zij zich ECHT niet indenken dat wij dat met oudere mensen doen!? We kwamen bij haar huisje aan na een wirwar van kleine straatjes door te lopen. Ik probeerde mij te herinneren hoe ik terug zou moeten lopen, maar dat is gewoon niet te onthouden daar! Door een gat in de muur liepen we een binnenhofje binnen, aan dat binnenhofje zaten verschillende ruimtes vast waar haar familie woont en slaapt. Zo’n binnenhofje is heel erg normaal in Ghana, een beetje wat de achtertuin bij ons is zeg maar.

 

Ja hoor!! Op een perfect gesitueerde plek in het binnenhofje zat meneer Opa dan. Met een lichtelijk norse blik, trillende handjes in een stoel die toch wel heel erg doorgezakt leek… Opstaan zou deze man niet vaak meer doen dacht ik bij mezelf. Toch voelde ik me een beetje angstig worden; de man keek met een norse doch statige blik. Echt een man die de omgeving opeist en dit op een sterke charismatische manier uit. Kashifa ging voor Opa op de knieën en groette hem, lichtelijk verwarrend bukte ik ook, wat moet je anders? Had ze dit niet even van te voren kunnen vertellen??! Kashifa mompelde iets in het Sissala’s tegen haar Opa, af en toe keek Opa naar mij, echt op mijn gemak was ik niet. Na een kort gesprekje keek Kashifa mij aan een zei: “My grandfather says you’re most welcome. ”. Opgelucht kon ik adem halen!

 

Kashifa deed de deur van haar kamer open. Een houten deurtje met een raampje van gaas om de muggen buiten te laten, simpel maar vernuftig. In haar kamer stond een groot twee persoons bed, een klein tv’tje, een soort van Ikea kast en een klein bankje. “You’ve got a nice big room” zei ik tegen Kashifa. Ze lachte verlegen en vertelde dat ze hem normaal moet delen met haar zusje; oké, dan wordt hij dus wel wat kleiner ja… Boven haar bed hing een matje en aan haar bankje 2 raar ogende kettingen. De link was voor mij snel te leggen; maar voor de zekerheid toch maar even vragen waar de kettingen voor zijn. En ja hoor, mijn verwachting klopte, deze meid is een Moslim. In Ghana is het óf je bent Moslim, óf je bent Christen. Zelf heb ik hier ook nog nooit iets van strubbelingen tussen gevoeld what so ever. Moslims en Christenen zijn als jut en jul. Als voorbeeld is een zusje van Kashifa christen terwijl de rest moslim is. Mooi om te zien hoe dit zo samen gaat, daar kunnen wij in Nederland nog wat van leren. Zelf ben ik atheïst en wilde dat erg graag aan haar uitleggen. Ik herinnerde mij dat het niet zo slim is om te zeggen dat ik zelf nergens in geloof omdat ze dat gewoonweg niet begrijpen. Dus heb ik maar uitgelegd dat 40 procent van de mensen in Nederland nergens in gelooft. Kashifa bleef mij een paar seconde aankijken vol ongeloof. Uiteindelijk mompelde ze iets wat ik niet kon horen en heb ik het er maar bij gelaten. Misschien toch een te gevaarlijk onderwerp om het nu al over te hebben.

 

Ik vroeg hoe het met haar ouders zit: “Where do they live? Why don’t you live with them? Do you have problems with them?”. Ze reageerde door me mee naar buiten te nemen. We gingen weer de wirwar van weggetjes in, maar nu in het donker. Het viel mij toen op dat heel veel mensen een mobiele telefoon hebben waar een zaklamp op zit. Straatverlichting hebben ze niet. Wat een oplossing! 5 minuutjes later kwamen we aan bij het huis van haar ouders. Dit huisje was overduidelijk een minder groot huis dan dat van haar Opa. Buiten brandde een kampvuurtje met 4 naakte jongetjes eromheen. Ik schat ze ongeveer 4 jaar oud. Echt hygiënisch wil ik het niet noemen. Ze zagen mij, keken elkaar weer even aan, en keken weer naar mij toe. “Obruni!” werd er door een van de jongetjes geroepen. Door het geroep kwam er een oudere vrouw naar buiten gelopen om te kijken wat er aan de hand was. Kashifa liep naar de vrouw toe en begroette haar in de lokale taal. Kashifa keek me aan en zei: “Ruben, this is my mother.”. Ik liep naar de moeder toe en gaf haar een hand. “You’re more than welcome. Do you want something to eat?” Zei ze. Beleefd zo als ik ben bedankte ik haar, maar zei dat ik niet zo’n honger had. Dit terwijl ik niet geluncht had en bijna niet ontbeten, maar ja, het eten zag er nou niet echt heel vertrouwelijk uit. Kashifa had het door dat ik dat eten liever niet at en zei iets tegen haar moeder waarna iedereen heel hard begon te lachen. Tot op heden weet ik nog steeds niet wat er op dat moment gezegd werd. Maar goed, ik hoefde het eten niet te eten. We gingen naar binnen. Wow! Wat is het hier klein. Ik snap niet hoe je een tv, een bank en twee stoelen in zo’n kleine kamer kan proppen. Er zat een oude vrouw op de stoel. De moeder van Kashifa blafte iets naar haar en ze stond op. “Go have a seat.” Werd vervolgens op een vriendelijke manier tegen mij gezegd. Ik proberen uit te leggen dat het in Nederland gewoon is dat een jonge jongen opstaat voor een oude vrouw en niet andersom. De hele kamer lach weer in een deuk. Had ik nu iets heel grappigs gezegd dan? De oude vrouw duwde mij in de stoel en ik zat. 6 ogen keken mij aan. Er werd weinig gezegd. Kashifa voelde dat het voor mij ongemakkelijk werd en vroeg of  ik mee naar buiten ging om haar zus te ontmoeten. Ja, dat wou ik wel; weg uit deze vervreemdende situatie. Buiten zei ik even hallo tegen haar zus en we besloten om terug te lopen naar haar Opa’s huis.

 

Het was 10 uur toen we terugkwamen bij Opa’s huis, we liepen haar kamer binnen en er zaten ineens twee jongens aan de tv te sleutelen. Ik schrok me rot! Huh? Wat doen zij hier?! Kashifa liep naar ze toe en begroette de jongens, zij kent ze dacht ik. Ik begroette de jongens ook en vroeg wie ze waren; vrienden zei Kashifa. De tv was kapot en ze had gevraagd of de jongens er even naar konden kijken. Tijdens het maken van de tv, bleven de jongens mij erg veel aankijken, lekker awkward. Maar goed, uiteindelijk gingen ze weg en waren we weer alleen.  Ze liet me een aantal van haar favoriete films zien. En wat waren ze SLECCHHT! Het gemiddelde filmpje dat je vader of oom maakt tijdens familie feestjes is beter dan wat ik hier te zien kreeg! Ze had ook wel films als ‘The Notebook’ en ‘The Titanic’, maar de anderen waren toch echt haar favoriet en een stuk beter?!!!. De verhalen in de films waren herkenbaar en zij kon zichzelf er goed mee identificeren. Ik wou nog wel verder kijken, maar volgens mij was ze geschrokken van mijn reactie want er werd geen nieuwe film opgezet.

 

De telefoon van Kashifa ging over, Kashifa nam op, ze praatte even, en hing weer op. Het was Haruna en hij vroeg of we het leuk vonden om wat te gaan drinken. Haruna is een andere jongen waar twee andere teamgenoten bleven slapen. Ik zag het wel zitten om even met zijn allen een biertje te drinken om deze nu al gekke leuke spannende avond alvast te kunnen bespreken. Dus ja! 10 minuutjes later stonden Haruna en een vriend met de motor klaar om ons op te halen. We stapten op en reden zonder helm naar de bar, ik dacht nog bij mezelf: “Als we nu onderuit gaan op dit asfalt kun je mij geheid bij elkaar schrapen“. Maar gelukkig, het ging goed. We kwamen aan bij het barretje en uit het donker verschenen de twee bekende gezichten van Bas en Vincent. Tijd om even een biertje te drinken, ik had immers nog de rest van de avond voor me.

October 28, 2012 Column

communitytumu

In het noorden was ons schema echt bomvol, hadden we niet verwacht. Naast Plan, werden we ook begeleidt door Youth Vision: een groep jongeren die met de plaatselijke youth werken aan een welvarender noorden.
De vrijdag dat we aankwamen in Tumu, hadden we in de avond een korte bespreking over zaterdag: bleek dat er al veel op het programma stond, maar de plekken waar we naartoe zouden gaan konden we goed afstemmen met onze eigen research doelen.
Het gaf ons een goed gevoel dat er een heel team voor ons klaar stond en dat we lekker aan de slag zouden gaan.

 

De interviews
Zaterdagochtend was het plan om eerst een typische community te bezoeken. Hier zouden wij een groeps- en diepte interview houden. We splitsten de groep in tweeën: Astrid, Ruben en Vincent zouden het groepsinterview doen. Teun, Floortje en Bas gingen het ander filmen.
Het groepsinterview werd gehouden met zo’n tien meisjes van tussen de 15 en 23 jaar. Buiten onder een boom, in de schaduw, werd er geschoven en getild met bankjes en stoelen. Bijna iedereen van de community stond er omheen. De uiteindelijke interview setting was een mix van Studio Obruni en de meisjes. Astrid zat gezellig tussen vier Ghanese meisjes op de bank en heeft het groepsinterview geleidt. Als eerste werden er een paar peilende vragen gesteld, om te zien wie er goed Engels sprak, wie zich goed kon uiten, oftewel: wie zou het goed doen op camera? Uiteindelijk werd een 23-jarig meisje uitgekozen en apart genomen.
Groepsinterview ging toen verder. Het was een uitdaging om antwoorden van ze te krijgen, want veel van hen waren stil en verlegen. Ook was de taal beetje een barrière, maar daar zat een begeleider voor bij ons. Hij vertaalde vragen die de meisjes niet begrepen, en vice versa. We stelden veel vragen die wij de Nederlandse meisjes ook zouden vragen, om zo misschien iets herkenbaar te vinden: een overlapping met de antwoorden in Nederland. Hoogtepunt van het interview was toen we de meiden vroegen welke spelletjes ze graag speelden. Zeer speelse en primitieve spelletjes kwamen naar voren: spelletjes waar je niet meer dan elkaar, de grond of een steen voor nodig had. Ze gaven ons een demonstratie van elk spel, heel erg leuk om te zien.
Op een gegeven moment kwamen een paar meisjes wat los en zijn er toch wel wat nuttige en leuke antwoorden uit komen rollen.
Merkwaardig was dat ons van te voren was verteld dat we geen meisjes zouden spreken die op het punt zouden staan om de beslissing te nemen of ze wel of niet naar Accra gaan. Die waren er echter wel en het was interessant om te horen waarom sommigen wel weg wilden uit het noorden, en anderen weer niet.

 

Nadat de vragen op waren, hebben we nog een rondleiding gehad in de community. Door dit gezien te hebben kregen de antwoorden van de meisjes meer diepte en konden wij er ook een beter beeld bij vormen. Ze leefden erg primitief naar onze mening, met alleen de nodige dingen in hun bezit. Onze begeleider vertelde trots dat de bewoners van een klein huisje (wat als slaapkamer fungeerde) hun lamp goed in het midden gehangen, zodat alles goed belicht kon worden: de kleinste dingen maken hen al blij en doen er meer toe dan voor ons in Nederland. Thuis staan gemakkelijk vier verschillende lichtbronnen in één slaapkamer. Geen sprake van riolen, toiletten, fatsoenlijke douches, trappen… er werd verteld dat het met deze community steeds beter ging en dat was te zien aan de daken. De wat nieuwere huizen hadden zilveren platen als dak, in plaats van het gebruikelijke hooi/gras.

 

Het diepte interview verliep goed. We hadden net genoeg tijd om alles te kunnen filmen wat we wilden. Het meisje was eerst een beetje kortaf in haar antwoorden, maar later begon ze zelf meer te vertellen. We hebben leuke shots kunnen maken van haar op haar scooter en op haar werk. Dit was trouwens een meisje die ooit had besloten naar het zuiden te gaan, maar toen door omstandigheden niet meer is vertrokken.

 

Het was een zeer interessant velduitje en we hebben zeker veel aan de informatie van deze meisjes. Het diepte interview zal binnenkort te zien zijn op dit blog en het groepsinterview is een goede bron van echt kloppende informatie, aangezien we vooraf Tumu alleen bezig waren met aannames over de levens van hen. Wat een ervaring om zulke huizen, zo’n omgeving gezien te mogen hebben. Dat iedereen zo dicht op elkaar kan leven, als één grote familie. En dan de verdeeldheid over de kwaliteit van hun leven, en de verschillende meningen over de stad Accra. Het noorden is zeker niet zwart wit, en het is alleen maar goed dat we dit hebben gedaan en nu veel verschillende verhalen hebben gehoord.

October 27, 2012 Main Story